Łańcuch ratunkowy to jeden ze sposobów w jaki może być udzielana pierwsza pomoc. Jego zaletą jest znaczne zwiększenie szans na przeżycie osoby, która jest ratowana przy pomocy tego schematu. Jako łańcuch ratunkowy rozumie się szereg czynności, które następują jedna po drugiej, ale również wzajemnie się zazębiają.
Pierwszym etapem łańcucha ratunkowego jest tak zwana prewencja, jak sama nazwa wskazuje jest to zapobieganie, w tym przypadku polega ono na tym, że pierwsza pomoc przekazywana jest społeczeństwu w jak największym stopniu zarówno w teorii jak i w praktyce. Dzięki takim działaniom ludzie w sytuacji zagrożenia wiedzą jak się zachować i postępują zgodnie z wyuczonym schematem.
Drugi etap łańcucha oddechowego stanowi rozpoznanie oraz wezwanie pomocy, w tym etapie zadaniem świadka wypadku jest rozpoznanie z jakiego typu zagrożeniem mamy do czynienia, a także jak najbardziej szczegółowe przedstawienie jakie obrażenia odniosła osoba poszkodowana.
Jeżeli ofiara przestaje oddychać następuje etap trzeci, w którym przeprowadzana jest resuscytacja krążeniowo-oddechowa. Należy jednak pamiętać, że przeprowadza się ją jedynie w przypadku zatrzymania krążenia. Kolejnym etapem jest defibrylacja, przeprowadza się ją, gdy zatrzymanie krążenie jest spowodowane migotaniem komór. Celem defibrylacji jest przywrócenie bicia serca.
Ostatni etap łańcucha ratunkowego to opieka poresuscytacyjna, za jej przeprowadzenie odpowiedzialny jest personel medyczny w szpitalu.
Aby zapobiegać sytuacjom, w których konieczne jest wykorzystanie łańcucha ratunkowego konieczna jest ocena ryzyka, w tym także ocena ryzyka zawodowego w miejscach pracy, a następnie eliminacja zagrożeń.