Pierwszym etapem łańcucha ratunkowego jest tak zwana prewencja, jak sama nazwa wskazuje jest to zapobieganie, w tym przypadku polega ono na tym, że pierwsza pomoc przekazywana jest społeczeństwu w jak największym stopniu zarówno w teorii jak i w praktyce. Dzięki takim działaniom ludzie w sytuacji zagrożenia wiedzą jak się zachować i postępują zgodnie z wyuczonym schematem.

Drugi etap łańcucha oddechowego stanowi rozpoznanie oraz wezwanie pomocy, w tym etapie zadaniem świadka wypadku jest rozpoznanie z jakiego typu zagrożeniem mamy do czynienia, a także jak najbardziej szczegółowe przedstawienie jakie obrażenia odniosła osoba poszkodowana.

Jeżeli ofiara przestaje oddychać następuje etap trzeci, w którym przeprowadzana jest resuscytacja krążeniowo-oddechowa. Należy jednak pamiętać, że przeprowadza się ją jedynie w przypadku zatrzymania krążenia. Kolejnym etapem jest defibrylacja, przeprowadza się ją, gdy zatrzymanie krążenie jest spowodowane migotaniem komór. Celem defibrylacji jest przywrócenie bicia serca.

Ostatni etap łańcucha ratunkowego to opieka poresuscytacyjna, za jej przeprowadzenie odpowiedzialny jest personel medyczny w szpitalu.

Aby zapobiegać sytuacjom, w których konieczne jest wykorzystanie łańcucha ratunkowego konieczna jest ocena ryzyka, w tym także ocena ryzyka zawodowego w miejscach pracy, a następnie eliminacja zagrożeń.

Rozróżnia się kilka rodzajów pierwszej pomocy. Możemy wśród nich wymienić kwalifikowana pierwszą pomoc, medyczne czynności ratunkowe oraz zwyczajną pierwszą pomoc.

Jako normalna pierwsza pomoc rozumiana jest pomoc udzielana przez osoby znajdujące się w miejscu, w którym zaszło zdarzenie wymagające udzielenia pomocy (czyli pracowników w miejscu pracy, przechodniów na ulicy itp.). Medyczne czynności ratunkowe natomiast, to czynności wykonywane przez specjalnie wykwalifikowane osoby, do których zaliczamy ratowników medycznych oraz lekarzy. Medyczne czynności ratunkowe zazwyczaj wykonywane są przez personel ambulansu, który wezwany zostaje na miejsce wypadku. Kwalifikowana pierwsza pomoc ma miejsce, gdy jest ona wykonywana przez osobę będącą świadkiem wypadku, która jest specjalnie do udzielania takiej pomocy wykwalifikowana, czyli o takim rodzaju pomocy mówimy wtedy, gdy na miejscu zdarzenia przypadkowo przebywa lekarz bądź ratownik medyczny.

Zasady pierwszej pomocy powinny być znane każdemu, a szczególnie pracownikom zakładów przemysłowych, gdyż mimo, że przeprowadzana jest w nich ocena ryzyka zawodowego, zagrożenie może pojawić się zawsze. A ocena ryzyka służy jedynie jego identyfikacji i minimalizacji.

Jako specjaliści ds. bhp doskonale wiecie, że pracownicy (stażyści, praktykanci) zatrudnieni na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe mają zagwarantowaną opiekę zdrowotną, w szczególności w zakresie badań okulistycznych. Obowiązek ten spoczywa zawsze na pracodawcy (§ 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe ? Dz.U. nr 148, poz. 973).

Natomiast obowiązek zapewnienia przez pracodawcę pracownikowi okularów korygujących wzrok, zgodnie z zaleceniem lekarza, istnieje jeżeli ten pracownik:

1)      użytkuje monitor ekranowy przez co najmniej połowę dobowego wymiaru czasu pracy oraz

2)      w wyniku przeprowadzonych okulistycznych badań lekarskich, lekarz wyda zaświadczenie stwierdzające potrzebę stosowania przez tego pracownika (stażystę,
praktykanta) okularów korygujących wzrok podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego.

Uwaga!

Badania wzroku pracowników, przeprowadzane są w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, a więc na podstawie wydanego przez pracodawcę skierowania i odbywają się na jego koszt. Ponadto pracodawca ponosi także koszty zapewnienia pracownikowi szkieł optycznych oraz oprawek.

Powinniście wiedzieć, że przepisy nie określają wysokości tych kwot. Jednak ze względu na znaczne zróżnicowanie cen szkieł i oprawek pracodawca ponosi pełny koszt tylko robocizny i szkieł o parametrach oznaczonych przez lekarza. Nie ma natomiast przeszkód, aby pracodawca ograniczył swój udział w ponoszeniu kosztów okularów korygujących wzrok poprzez np. ustalenie maksymalnej kwoty udziału w ogólnych kosztach okularów czy też określenie, jak często pracownik może na koszt pracodawcy otrzymać nowe okulary, jeżeli stan jego wzroku nie uległ pogorszeniu, choć to drugie nie obowiązuje, jeżeli stan wzroku pracownika ulegnie pogorszeniu i zostanie to stwierdzone przez lekarza.

Co do drugiego pytania Czytelnika, to zwracamy Waszą uwagę, że prawo pracownika do okularów korygujących wzrok nie jest uzależnione od tego, czy ma on wadę wzroku czy jej nie ma. Jedynie dwa wyżej opisane warunki spełnione razem są powodem do tego, by zapewnić pracownikowi okulary korygujące wzrok na koszt pracodawcy, także w przypadku, gdy pracownik chciałby mieć jedynie ochronę przed osłabieniem wzroku.